Op mijn blog heb ik meer dan 100 afleveringen geschreven over de geschiedenis van beroemde recepten, producten of merken. Mooie verhalen die ik ook graag hier wil delen. Dus vanaf nu is iedere vrijdag ‘geschiedenisdag’. Met vandaag: de geschiedenis van twee kooktechnieken Au bain-marie Wanneer je iets au-bain-marie klaarmaakt dan plaats je een pan of kom met gerechten boven een waterbad (warm of koud) om daarmee de temperatuur van het gerecht te laten dalen of stijgen. Zo kun je bijvoorbeeld chocolade smelten zonder dat het verbrandt. Of soep laten afkoelen voordat je het in de koelkast zet. Au-bain-marie is een techniek afkomstig uit de alchemie. Alchemie was een oude tak van de natuurfilosofie waarin geleerden materie onderzochten. Het is de voorloper van de moderne scheikunde. Maria van Alexandrië was een Joodse alchemiste uit Egypte rondom de 3e eeuw na Christus. Zij vond het au-bain-marie systeem uit voor chemische processen waarbij een geleidelijke opwarming vereist was. Maria was de eerste Joodse vrouw van wie de ontdekkingen alleen mondeling zijn overgeleverd. De alchemist Arnaldus de Villa Nova schreef over de methode van Maria en introduceerde de uitdrukking au-bain-marie in de 14e eeuw. Een bijzondere dame, aan wie ook de ontdekking van zoutzuur wordt toegeschreven! Wecken Wecken is een methode voor het conserveren van levensmiddelen en wordt ook wel ‘inmaken’ genoemd. Inmaken is al zo oud als de weg naar Rome maar de wecktechniek zoals we die nu kennen is uitgevonden door de Franse bakker en uitvinder Nicolas Apert (1749-1841). Zijn methode van conserveren werd toen echter nog geen wecken genoemd. Dat gebeurde pas toen zijn methode in 1892 werd doorverkocht aan de Duitser Johann Carl Weck. Die in 1900 de onderneming. J. Weck op. Die overigens nog steeds bestaat! Het bedrijf maakte ook de eerste weckflessen met daarop de naam ‘weck’ en de framboos die een van de eerste succesvolle beeldmerken bleek te worden. Johann Weck was vegetariër en en pleitvechter van het alcoholvrij leven. Met zijn producten wou hij de alcoholverslaving, waar een groot deel van de bevolking onder leed, sterk verminderen. #culinairegeschiedenis #aubainmarie #wecken

Het recept voor deze brown butter salted caramel cookie cups (ik weet het, een mondvol, letterlijk en figuurlijk) zou ik eigenlijk niet met jullie moeten delen. Want verslavend lekker. Hier waren ze in no time op. Koekjesdeeg van bruine boter, gevuld met de heerlijke karamelsaus van @suboro_nl en een snuf fleur de sel. Wat wil een mens nog meer? Voor 20 stuks (mini muffinvorm met 12 stuks, dus in 2 x bakken) 120 gram boter 90 gram bruine suiker 50 gram suiker 1 ei 1 theelepel vanille essence 165 gram bloem karamelsaus fleur de sel boter om in te vetten Verwarm de oven voor op 180 graden. Laat de boter bruin worden in een kleine steelpan op medium vuur. Laat 10 minuten afkoelen. Meng in een kom de boter, bruine suiker, gewone suiker, ei en vanille essence. Roer er de bloem door. Vet een mini muffin vorm in en druk het deeg in de cups (tot ca 2/3). Bak 10-12 minuten in de oven. Druk het midden van de gebakken cup in terwijl deze nog warm is, om zo een holte te vormen. Laat afkoelen. Vul de holtes met karamelsaus en strooi er wat fleur de sel op. #saltedcaramel #suboro #brownbuttercookies #heelhollandbakt

Op mijn blog heb ik meer dan 100 afleveringen geschreven over de geschiedenis van beroemde recepten, producten of merken. Mooie verhalen die ik ook graag hier wil delen. Dus vanaf nu is iedere vrijdag ‘geschiedenisdag’. Met vandaag: de geschiedenis van twee snacks. Nacho’s Het is 1943. Net over de Amerikaanse grens bij Piedras Negras (Mexico) woont de Mexicaanse kok Ignacio Anaya. ‘Nacho’ voor zijn vrienden. Piedras Negras wordt in die dagen regelmatig bezocht door grote groepen dames. Het zijn de echtgenotes van Amerikaanse soldaten die gestationeerd zijn in Fort Duncan nabij Eagle Pass, Texas. Tijdens hun shoptripjes naar Mexico besluit een groep dames te eten bij Ignacio. ‘Nacho’ – die eigenlijk al wilde sluiten – grijpt deze kans op extra omzet en bedenkt snel een nieuwe snack met wat hij nog in de keuken heeft liggen die dag. Hij snijdt tortilla’s in driehoekjes en bakt deze in de oven met geraspte cheddar en jalapeño pepertjes. De dames vinden het heerlijk! Op de vraag hoe dit gerecht heet antwoord hij trots: ‘Nacho’s especiales’. Sandwich 🥪 De sandwich is vernoemd naar de vierde graaf van Sandwich, de Engelse aristocraat John Montagu (1718-1792). Hij was dol op kaarten en gokken. Zo zeer zelfs, dat hij zich vaak de tijd niet gunde om te eten. John was lid van de zeer exclusieve Londense Beef Steak Club. Leden van de club kwamen regelmatig samen om grote hoeveelheden biefstuk te eten en dezelfde hoeveelheden port te drinken. En natuurlijk om te kaarten. Zo ook een mooie avond in 1762, in de pub ‘Shakespeare’s head’ in Covent Garden. Omdat John zijn spannende kaartspel niet wilde onderbreken maar wel heel erge honger had, bestelde hij zijn gebruikelijke biefstuk ’tussen twee sneden brood’. Wel zo makkelijk. Andere clubleden die dit zagen vroegen de bediening ook om ‘dat wat Sandwich at’. De sandwich was een feit. Makkelijk om te eten, geen rotzooi en geen vette vingers, wat wil een Britse aristocraat nog meer? #culinairegeschiedenis #geschiedenis #nachos #sandwich

Hij is klaar 😀 Ruimschoots op tijd voor kerst 🎄, kan ik er nog lang van genieten. Pakket is van @rokr_official (no spon). Ben er super blij mee. #rokr #robotime #christmasfactory #christmas

Van mijn man kreeg ik deze @rokr_official Dream gift factory. Het is by far het moeilijkste dat ik ooit gemaakt heb, maar wat is het ontzettend gaaf om te doen. Maar serieus: bloed, zweet en tranen. Hier een impressie van de eerste stappen. De blijdschap wanneer alles werkt 🥳 (en dan vergeet je gelijk dat je die lopende band 263x opnieuw hebt moeten installeren 😥). Wordt vervolgd…… #rokr #dreamgiftfactory #christmas #diy #hobby

Op mijn blog heb ik meer dan 100 afleveringen geschreven over de geschiedenis van beroemde recepten, producten of merken. Mooie verhalen die ik ook graag hier wil delen. Dus vanaf nu is iedere vrijdag ‘geschiedenisdag’. Met vandaag: twee beroemde taarten. Sachertorte De Sachertorte werd al in 1832 bedacht door de Oostenrijker Franz Sacher. Hij kreeg als leerling in de keuken de opdracht een vrouwelijke, droge en compacte taart te maken. Het resultaat, een stevige chocoladetaart met abrikozenvulling en een dikke chocolade glazuurlaag bovenop, bleek een doorslaand succes! Franz ging werken bij hofleverancier Dehne (later Demel) die de taart nog steeds serveert. Later begon hij ook een eigen zaak. Zijn zoon Eduard opende in 1876 restaurant Sacher. Daar wordt nog steeds Wiener Sacher-Torte gebakken. Volgens origineel – geheim! – recept. Door een ruzie tussen Demel en Sacher over het originele recept besliste een rechter in 1963 dat alleen Sacher de originele taart mocht verkopen. Sindsdien heet de taart van het café Original Sacher-Torte. Alle andere bakkers, en dus ook Demel, mogen hun taart Sachertorte noemen. Een verschil van een klein streepje dus. Het zal de klant een worst, eh taart zijn. Tarte Tatin Deze -omgekeerde – appeltaart is een uitvinding van de Franse zussen Stéphanie en Caroline Tatin. Rond 1880 runden zij een herberg in Lamotte-Beauvron, een dorpje ten zuiden van Parijs. Zij noemden hun taart tarte Solognote (taart uit de Sologne regio). Op een dag maakte één van de zussen ‘per ongeluk’ een foutje. Ze legde eerst de appels in de vorm en toen pas het deeg. Om de fout te herstellen keerde ze de taart na het bakken om op een bord e voilà: la tarte tatin was geboren. Volgens andere bronnen was de ‘omgekeerde appeltaart’ al veel langer een specialiteit van de Sologne regio. En hebben de zussen de taart alleen maar beroemd gemaakt. Zij hebben dan ook de naam van deze taart zelf nooit ‘geclaimd’. Pas toen het beroemde Parijse restaurant Maxim’s het rond 1934 de taart op de kaart zette kreeg het de naam tarte Tatin. #culinairegeschiedenis #sachertorte #tartetatin #taart

Op mijn blog heb ik meer dan 100 afleveringen geschreven over de geschiedenis van beroemde recepten, producten of merken. Mooie verhalen die ik ook graag hier wil delen. Dus vanaf nu is iedere vrijdag ‘geschiedenisdag’. Met vandaag: de geschiedenis van twee Italiaanse klassiekers (oh ja en ik weet het is zaterdag, was lekker een dagje naar Bobbejaanland gisteren). Pizza Margherita In de 19e eeuw was de pizza in Italië voedsel voor de armen, en werd eigenlijk alleen op straat gegeten. Daar kwam in 1889 verandering in toen Koning Umberto I en zijn vrouw Margherita van Savoye een bezoek aan Napels brachten. Margherita wilde dat ‘streetfood’ maar wat graag proberen! Pizzabakker Raffaele Esposito werd ontboden en maakte voor de koning en zijn vrouw drie verschillende pizza’s: één met olijfolie en kaas, één met ansjovis en één met tomaat, mozzarella en basilicum, naar de kleuren van de Italiaanse vlag (rood, wit en groen). Die laatste bleek de favoriet van de koning en werd dan ook Pizza Margherita gedoopt. Je kunt de pizzeria van Raffaele vandaag de dag nog steeds bezoeken! Je vindt Pizzeria Brandi (uit 1760!) aan de Salita Sant’Anna di Palazzo in Napels. De aanbevelingsbrief van het koninklijk paar hangt daar nog steeds aan de muur. Carpaccio We schrijven het jaar 1950, Venetië. Tevens het jaar waar in deze stad een grote overzichtstentoonstelling van de schilder Vittore Carpaccio werd gehouden. Giuseppe Cipriani is de trotse eigenaar van Harry’s Bar in Venetië, dé place to be in die tijd. Van Charlie Chaplin tot Alfred Hitchcock en Truman Capote, iedereen komt langs voor een drankje of een hapje. Zo ook Gravin Amalia Nani Mocenigo, een graag geziene gast. Zij lijdt aan bloedarmoede en krijgt van de huisarts de opdracht meer rauw vlees te eten. Cipriani bedenkt daarom voor haar een schotel van rauwe ossenhaas met een dressing van mayonaise, worcestersaus, citroensap, zout en peper. Rood en wit…. Hij vernoemt het gerecht dan ook naar Vittore Carpaccio die in zijn schilderijen altijd diep rood en wit gebruikte. #culinairegeschiedenis #geschiedenis #carpaccio #pizzamargherita

Zet 15 vrouwen in een knus Italiaans restaurant aan de altijd gezellige Denneweg en je hebt een feestje hoor. En al helemaal met al het lekkers uit de Italiaanse regio Puglia van @labruschetta.co Van de voorgerechten (de tonijn!) tot de pasta’s met truffel en kreeft, alles was even lekker. Helaas moest ik het toetje skippen, des te meer reden dus om nog een keer terug te gaan. Thnx @priyalovesfood_travel voor de organisatie! #uitgenodigd #labruschetta #restaurant #review

Als waarschijnlijk de meeste gen-x’ers heb ik helemaal niets met Halloween. Maar ja, daar heeft insta geen boodschap aan. Nou ben ik ook niet de slechtste, dus maakte ik deze vrolijke meringue monsters. Ook maken? Sla deze post dan snel op. 👻 4 eiwitten 👻 1/2 theelepel citroensap 👻 200 gram fijne kristalsuiker 👻 Kleurstof in gelvorm 👻 3 spuitzakken met glad mondje 👻 Witte chocolade 👻 Suikeroogjes Verwarm de oven voor op 100 graden. Klop de eiwitten schuimig en voeg het citroensap toe. Klop door tot zich witte pieken vormen. Voeg de suiker eetlepel voor eetlepel toe. Klop tot een dik en stevig schuim. Verdeel over drie kommen en breng op kleur met de gel. Gebruik geen vloeibare kleurstof, dat verdunt het schuim teveel. Doe het schuim in drie spuitzakken met een glad mondje van ca. 1 cm. Of gebruik wegwerpzakken en knip er een puntje af. Spuit op een bakplaat met bakpapier bolletjes (1, 2 of 3 hoog) in allerlei kleurcombinaties. Bak in de oven in 2 uur gaar, en laat nog een uurtje staan in de uitgeschakelde oven. Laat helemaal afkoelen. Smelt wat witte chocolade en breng daarmee de oogjes aan. #meringue #halloweenrecipe #monster #recept