Nostalgie en eten

Op mijn blog heb ik meer dan 100 afleveringen geschreven over de geschiedenis van beroemde recepten, producten of merken. Mooie verhalen die ik ook graag hier wil delen. Dus vanaf nu is iedere vrijdag ‘geschiedenisdag’. Met vandaag: de geschiedenis van twee snacks. Nacho’s Het is 1943. Net over de Amerikaanse grens bij Piedras Negras (Mexico) woont de Mexicaanse kok Ignacio Anaya. ‘Nacho’ voor zijn vrienden. Piedras Negras wordt in die dagen regelmatig bezocht door grote groepen dames. Het zijn de echtgenotes van Amerikaanse soldaten die gestationeerd zijn in Fort Duncan nabij Eagle Pass, Texas. Tijdens hun shoptripjes naar Mexico besluit een groep dames te eten bij Ignacio. ‘Nacho’ – die eigenlijk al wilde sluiten – grijpt deze kans op extra omzet en bedenkt snel een nieuwe snack met wat hij nog in de keuken heeft liggen die dag. Hij snijdt tortilla’s in driehoekjes en bakt deze in de oven met geraspte cheddar en jalapeño pepertjes. De dames vinden het heerlijk! Op de vraag hoe dit gerecht heet antwoord hij trots: ‘Nacho’s especiales’. Sandwich 🥪 De sandwich is vernoemd naar de vierde graaf van Sandwich, de Engelse aristocraat John Montagu (1718-1792). Hij was dol op kaarten en gokken. Zo zeer zelfs, dat hij zich vaak de tijd niet gunde om te eten. John was lid van de zeer exclusieve Londense Beef Steak Club. Leden van de club kwamen regelmatig samen om grote hoeveelheden biefstuk te eten en dezelfde hoeveelheden port te drinken. En natuurlijk om te kaarten. Zo ook een mooie avond in 1762, in de pub ‘Shakespeare’s head’ in Covent Garden. Omdat John zijn spannende kaartspel niet wilde onderbreken maar wel heel erge honger had, bestelde hij zijn gebruikelijke biefstuk ’tussen twee sneden brood’. Wel zo makkelijk. Andere clubleden die dit zagen vroegen de bediening ook om ‘dat wat Sandwich at’. De sandwich was een feit. Makkelijk om te eten, geen rotzooi en geen vette vingers, wat wil een Britse aristocraat nog meer? #culinairegeschiedenis #geschiedenis #nachos #sandwich

Hij is klaar 😀 Ruimschoots op tijd voor kerst 🎄, kan ik er nog lang van genieten. Pakket is van @rokr_official (no spon). Ben er super blij mee. #rokr #robotime #christmasfactory #christmas

Van mijn man kreeg ik deze @rokr_official Dream gift factory. Het is by far het moeilijkste dat ik ooit gemaakt heb, maar wat is het ontzettend gaaf om te doen. Maar serieus: bloed, zweet en tranen. Hier een impressie van de eerste stappen. De blijdschap wanneer alles werkt 🥳 (en dan vergeet je gelijk dat je die lopende band 263x opnieuw hebt moeten installeren 😥). Wordt vervolgd…… #rokr #dreamgiftfactory #christmas #diy #hobby

Op mijn blog heb ik meer dan 100 afleveringen geschreven over de geschiedenis van beroemde recepten, producten of merken. Mooie verhalen die ik ook graag hier wil delen. Dus vanaf nu is iedere vrijdag ‘geschiedenisdag’. Met vandaag: twee beroemde taarten. Sachertorte De Sachertorte werd al in 1832 bedacht door de Oostenrijker Franz Sacher. Hij kreeg als leerling in de keuken de opdracht een vrouwelijke, droge en compacte taart te maken. Het resultaat, een stevige chocoladetaart met abrikozenvulling en een dikke chocolade glazuurlaag bovenop, bleek een doorslaand succes! Franz ging werken bij hofleverancier Dehne (later Demel) die de taart nog steeds serveert. Later begon hij ook een eigen zaak. Zijn zoon Eduard opende in 1876 restaurant Sacher. Daar wordt nog steeds Wiener Sacher-Torte gebakken. Volgens origineel – geheim! – recept. Door een ruzie tussen Demel en Sacher over het originele recept besliste een rechter in 1963 dat alleen Sacher de originele taart mocht verkopen. Sindsdien heet de taart van het café Original Sacher-Torte. Alle andere bakkers, en dus ook Demel, mogen hun taart Sachertorte noemen. Een verschil van een klein streepje dus. Het zal de klant een worst, eh taart zijn. Tarte Tatin Deze -omgekeerde – appeltaart is een uitvinding van de Franse zussen Stéphanie en Caroline Tatin. Rond 1880 runden zij een herberg in Lamotte-Beauvron, een dorpje ten zuiden van Parijs. Zij noemden hun taart tarte Solognote (taart uit de Sologne regio). Op een dag maakte één van de zussen ‘per ongeluk’ een foutje. Ze legde eerst de appels in de vorm en toen pas het deeg. Om de fout te herstellen keerde ze de taart na het bakken om op een bord e voilà: la tarte tatin was geboren. Volgens andere bronnen was de ‘omgekeerde appeltaart’ al veel langer een specialiteit van de Sologne regio. En hebben de zussen de taart alleen maar beroemd gemaakt. Zij hebben dan ook de naam van deze taart zelf nooit ‘geclaimd’. Pas toen het beroemde Parijse restaurant Maxim’s het rond 1934 de taart op de kaart zette kreeg het de naam tarte Tatin. #culinairegeschiedenis #sachertorte #tartetatin #taart

Op mijn blog heb ik meer dan 100 afleveringen geschreven over de geschiedenis van beroemde recepten, producten of merken. Mooie verhalen die ik ook graag hier wil delen. Dus vanaf nu is iedere vrijdag ‘geschiedenisdag’. Met vandaag: de geschiedenis van twee Italiaanse klassiekers (oh ja en ik weet het is zaterdag, was lekker een dagje naar Bobbejaanland gisteren). Pizza Margherita In de 19e eeuw was de pizza in Italië voedsel voor de armen, en werd eigenlijk alleen op straat gegeten. Daar kwam in 1889 verandering in toen Koning Umberto I en zijn vrouw Margherita van Savoye een bezoek aan Napels brachten. Margherita wilde dat ‘streetfood’ maar wat graag proberen! Pizzabakker Raffaele Esposito werd ontboden en maakte voor de koning en zijn vrouw drie verschillende pizza’s: één met olijfolie en kaas, één met ansjovis en één met tomaat, mozzarella en basilicum, naar de kleuren van de Italiaanse vlag (rood, wit en groen). Die laatste bleek de favoriet van de koning en werd dan ook Pizza Margherita gedoopt. Je kunt de pizzeria van Raffaele vandaag de dag nog steeds bezoeken! Je vindt Pizzeria Brandi (uit 1760!) aan de Salita Sant’Anna di Palazzo in Napels. De aanbevelingsbrief van het koninklijk paar hangt daar nog steeds aan de muur. Carpaccio We schrijven het jaar 1950, Venetië. Tevens het jaar waar in deze stad een grote overzichtstentoonstelling van de schilder Vittore Carpaccio werd gehouden. Giuseppe Cipriani is de trotse eigenaar van Harry’s Bar in Venetië, dé place to be in die tijd. Van Charlie Chaplin tot Alfred Hitchcock en Truman Capote, iedereen komt langs voor een drankje of een hapje. Zo ook Gravin Amalia Nani Mocenigo, een graag geziene gast. Zij lijdt aan bloedarmoede en krijgt van de huisarts de opdracht meer rauw vlees te eten. Cipriani bedenkt daarom voor haar een schotel van rauwe ossenhaas met een dressing van mayonaise, worcestersaus, citroensap, zout en peper. Rood en wit…. Hij vernoemt het gerecht dan ook naar Vittore Carpaccio die in zijn schilderijen altijd diep rood en wit gebruikte. #culinairegeschiedenis #geschiedenis #carpaccio #pizzamargherita

Zet 15 vrouwen in een knus Italiaans restaurant aan de altijd gezellige Denneweg en je hebt een feestje hoor. En al helemaal met al het lekkers uit de Italiaanse regio Puglia van @labruschetta.co Van de voorgerechten (de tonijn!) tot de pasta’s met truffel en kreeft, alles was even lekker. Helaas moest ik het toetje skippen, des te meer reden dus om nog een keer terug te gaan. Thnx @priyalovesfood_travel voor de organisatie! #uitgenodigd #labruschetta #restaurant #review

Als waarschijnlijk de meeste gen-x’ers heb ik helemaal niets met Halloween. Maar ja, daar heeft insta geen boodschap aan. Nou ben ik ook niet de slechtste, dus maakte ik deze vrolijke meringue monsters. Ook maken? Sla deze post dan snel op. 👻 4 eiwitten 👻 1/2 theelepel citroensap 👻 200 gram fijne kristalsuiker 👻 Kleurstof in gelvorm 👻 3 spuitzakken met glad mondje 👻 Witte chocolade 👻 Suikeroogjes Verwarm de oven voor op 100 graden. Klop de eiwitten schuimig en voeg het citroensap toe. Klop door tot zich witte pieken vormen. Voeg de suiker eetlepel voor eetlepel toe. Klop tot een dik en stevig schuim. Verdeel over drie kommen en breng op kleur met de gel. Gebruik geen vloeibare kleurstof, dat verdunt het schuim teveel. Doe het schuim in drie spuitzakken met een glad mondje van ca. 1 cm. Of gebruik wegwerpzakken en knip er een puntje af. Spuit op een bakplaat met bakpapier bolletjes (1, 2 of 3 hoog) in allerlei kleurcombinaties. Bak in de oven in 2 uur gaar, en laat nog een uurtje staan in de uitgeschakelde oven. Laat helemaal afkoelen. Smelt wat witte chocolade en breng daarmee de oogjes aan. #meringue #halloweenrecipe #monster #recept

Op mijn blog heb ik meer dan 100 afleveringen geschreven over de geschiedenis van beroemde recepten, producten of merken. Mooie verhalen die ik ook graag hier wil delen. Dus vanaf nu is iedere vrijdag ‘geschiedenisdag’. Met vandaag: de geschiedenis van de peche melba en de melba toast. Melba toast Als er maar liefst twee gerechten naar je zijn vernoemd, dan kun je wel zeggen dat je wereldberoemd was.Dat was Nellie Melba (1861-1931) dan ook. Deze Australische sopraan toerde jarenlang over de hele wereld. Nellie Melba was de artiestennaam van Helen Porter Mitchell. Haar naam leidde ze af van de stad Melbourne. Toen Nellie Melba in 1897 erg ziek was en zich aan een dieet moest houden, creëerde de Franse chef-kok Auguste Escoffier de Melba toast voor haar. Naar het schijnt omdat hij verliefd op haar was. En blijkbaar gaat ook de liefde van de vrouw door de maag, zelfs als je ziek bent! Melba toast is feitelijk een geroosterde snee brood die je zijdelings halveert en daarna nog een keer roostert. Een andere versie van het verhaal luidt dan ook dat diva Nellie herstellende was van een griepje en de door haar bestelde toast veel te dik vond. Ze bleef deze maar terugsturen naar de keuken totdat uiteindelijk de flinterdunne toast overbleef: Melba toast. Pêche Melba Pêche Melba is een klassiek dessert, gemaakt met vanille-roomijs, halve witte gepocheerde perziken, een saus van frambozen en poedersuiker en geschaafde amandelen. Het was wederom de Franse topkok Auguste Escoffier die dit gerecht in 1892 creëerde voor Nellie Melba. Het werd geserveerd in het Hotel Savoy in London waar Escoffier destijds werkte. Het gerecht was het gevolg van een compromis: Nellie stond erop om tijdens het galadiner pêches flambée geserveerd te krijgen, Escoffier wilde persé ijs serveren. Als dank voor deze oplossing gaf Nellie Escoffier toestemming dit nieuwe gerecht naar haar te noemen. #geschiedenis #culinairegeschiedenis #pechemelba #melbatoast

Hoewel ik aardig thuis ben in de Aziatische keuken, moet ik eerlijk bekennen dat ik met de keukens uit het Midden-Oosten nog te weinig bekend ben. Hoog tijd dus voor een kennismaking, dit keer bij @restaurantmezze Scheveningen: Libanees genieten aan zee! We kozen voor het shared mezze menu special. Mezze zijn ideaal voor mensen zoals ik die nooit kunnen kiezen uit de uitgebreide menukaart! Vooraf kregen we een plank met zeven mezze: van moutabel (crème van gepofte aubergine en tahina) tot samboesek lahme (deegkussentjes gevuld met gehakt en walnoten). Alsof al die mezze al niet genoeg waren volgde erna een enorme plank met steak, kebab, lamshaasjes en kip, aangevuld met rijst, bulgur en gegrilde groente. Alles even smaakvol, met een heerlijke grill smaak. Het dessert was zo bijzonder, ik heb zoiets nog nooit gegeten. Bakdash is een beroemde Syrische ijsspecialiteit. Het ijs staat vooral bekend om zijn elastische, taaie structuur. In combinatie met de live muziek was dit echt een avondje ‘vakantie in het midden-oosten’. Aanrader! Lees ook de uitgebreide review op mijn blog. #uitgenodigd #mezzescheveningen #lebanesekitchen